ພາສາຈ້ວງ - ວິກິພີເດຍ

ພາສາຈ້ວງ(ຈ້ວງ: Vahcuengh; ພາສາຈີນ:壮语; ພິງອິງ: Zhuàngyǔ) ແມ່ນພາສາຂອງຊາວຈ້ວງໃນມົນທົນກວາງຊີ ປະເທດຈີນ ແລະ ແມ່ນພາສາຕະກູນໄທ-ກະໄດ ທີ່ມີ 6 ວັນນະຍຸດ ແລະ ລະບົບການຂຽນທັງແບບທີ່ຢືມມາຈາກອັກສອນຈີນ ຄ້າຍກັບອັກສອນຈື໋ໂນມຂອງຫວຽດນາມ ເອີ້ນວ່າ ສືດິບ ແລະ ແບບທີ່ຂຽນດ້ວຍອັກສອນລາແຕັງ ເຊິ່ງເລີ່ມໃຊ້ເມື່ອ ຄ.ສ. 1957 ແລະປັບປຸງເມື່ອ ຄ.ສ. 1986

ບ • ສ • ດ ພາສາໃນຕະກູນພາສາໄທ-ກະໄດ
ພາສາໄຫຼ-ເກຢັນ	ໄຫຼ • ເຈີມາວ • ຢາຣົງ • ເກລາວ • ລາຕິ • ລາຕິຂາວ • ປູ້ຍັງ • ຈຸນ • ເອນ • ກວາບຽວ • ລາຄວ • ລາຮາ
ພາສາຄຳ-ໄຕ	ເບ • ໄຕ • ແສກ • ລັກເກີ • ບຽວ • ອ້າຍຈາມ • ຕົ້ງ (ເໜືອ / ໃຕ້) • ຄັງ • ມູ່ຫຼ່າວ • ເໝົາໜານ • ສຸ່ຍ
ກຸ່ມພາສາຄຳ-ໄຕ > ພາສາໄຕ
ກຸ່ມຊຽງແສນ	ໄທດຳ • ໂຍນ • ໄທຂາວ • ໄທ • ໄທຮ່າງຕົງ • ໄທແດງ • ພວນ • ຕູລາວ
ກຸ່ມລາວ-ຜູ້ໄທ	ລາວ • ໄທຍໍ້ • ຜູ້ໄທ • ໄທຖິ່ນອີສານ
ກຸ່ມໄທພາຍັບ	ອາຫົມ • ອ່າຍຕົນ • ຄຳຕີ່ • ຄຳຍັງ • ພ່າເກ • ໄທຂຶນ • ໄທເໜືອ • ໄທລື້ • ໄທໄຕ້ຄົງ
ກຸ່ມອື່ນໆ	ປາຢີ • ໄທຖານ • ໄທຍອງ • ໄທຫຍ່າ
ພາສາໄຕ(ອື່ນໆ)	ຈ້ວງ • ນຸງ • ຕ່າຍ • ຕຸລຸງ • ນາງ • ປູຢີ • ໄທຖິ່ນໃຕ້ • ໄທໂຄລາດ