ແລປົງ

ຈາກ ວິກິພີເດຍ
Jump to navigation Jump to search

ແລປົງ[໑] (ຝຣັ່ງ: Raiponce) ຫຼື ລາພັນເຊນ (ເຢຍລະມັນ: Rapunzel) ຫຼື ສາວນ້ອຍຜົມຍາວ ແມ່ນເທບນິຍາຍເຢຍລະມັນ ໄດ້ຖືກເກັບຮິມໂຮມໂດຍອ້າຍນ້ອງຕະກູນກິມ. ລົງພິມເທື່ອທຳອິດໃນປີ ຄ.ສ. 1812[໒] ແລປົງເປັນນຶ່ງໃນເທບນິຍາຍທີ່ມີຊື່ສຽງ ແລະເນື່ອເລື່ອງໄດ້ຖືກການນຳໄປໃຊ້ໃນການສະແດງໂດຍນັກແຕ້ມກາຕູນ ແລະນັກສະແດງຕະຫຼົກຫຼາຍຫຼວງ.

ເລື່ອງຫຍໍ້[ແກ້ໄຂ]

ແລປົງນັ້ນມີຫຼາຍເວີຊັ້ນ ໂດຍເນື້ອເລື່ອງອາດບໍ່ຄືກັນ ແຕ່ທຸກເວີຊັ້ນຈະມີແມ່ຍິງຜົມຍາວຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ. ມີ​ເທື່ອ​ໜຶ່ງ​ມີ​ຄູ່​ສົມລົດ​ຄູ່​ໜຶ່ງ​ທີ່​ຢາກ​ໄດ້​ລູກ​ມາ​ເປັນ​ເວລາ​ດົນ​ນານ, ຈົນ​ສຸດ​ທ້າຍ​ຜູ້​ຍິງ​ໄດ້​ໃຫ້​ຄວາມ​ຫວັງ​ວ່າ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຢາກ​ໃຫ້​ຄວາມ​ປາດ​ຖະ​ໜາ​ຂອງ​ນາງ​ສຳ​ເລັດ. ຢູ່ໃນຫ້ອງນອນຂອງຄູ່ສົມລົດມີປ່ອງຢ້ຽມຂະຫນາດນ້ອຍ, ເຊິ່ງມີທັດສະນະຂອງສວນໄມ້ທີ່ສວຍງາມ, ໃນນັ້ນມີດອກໄມ້ແລະຜັກທຸກຊະນິດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນໄດ້ຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍກໍາແພງສູງ, ແລະບໍ່ມີໃຜກ້າທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນພາຍໃນ, ເພາະວ່າມັນເປັນຂອງ sorceress ມີອໍານາດຫຼາຍແລະຢ້ານກົວ. ມື້ໜຶ່ງ ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນຢູ່ທີ່ປ່ອງຢ້ຽມເບິ່ງສວນໝາກໄມ້ທີ່ນາງເຫັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມມົນທີ່ປູກດ້ວຍ ruiponches, ແລະພວກມັນເບິ່ງຄືສີຂຽວແລະສົດຫຼາຍ ຈົນນາງຮູ້ສຶກຢາກກິນພວກມັນ. ຄວາມຢາກຂອງນາງນັບມື້ນັບເພີ່ມຂຶ້ນ, ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ນາງບໍ່ຮູ້ວ່ານາງບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ລາວພໍໃຈໄດ້, ນາງເລີ່ມໂສກເສົ້າ, ຈືດໆ, ແລະເຈັບປ່ວຍ. ຜົວ​ຢ້ານ​ແລະ​ຖາມ​ວ່າ:

- ເຈົ້າມີຫຍັງ, ພັນລະຍາທີ່ຮັກແພງ?

- ໂອ້! ລາວຕອບວ່າ, ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ສາມາດກິນ ruiponches ຈາກເຮືອນຂອງພວກເຮົາ, ຂ້ອຍຈະຕາຍແນ່ນອນ.

ຜົວ​ທີ່​ຮັກ​ນາງ​ຫຼາຍ, ນາງ​ຄິດ​ກັບ​ຕົນ​ເອງ.

- ກ່ອນ​ທີ່​ຈະ​ຍິນ​ຍອມ​ໃຫ້​ເມຍ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ເສຍ​ຊີ​ວິດ, ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ຈະ​ເອົາ ruiponche ໃຫ້​ນາງ, ແລະ​ສິ່ງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່​ພຣະ​ເຈົ້າ​ຕ້ອງ​ການ.

ໃນເວລາກາງຄືນ, ລາວໄດ້ໂດດຂ້າມຝາຂອງສວນຂອງແມ່ມົດ, ຈັບມືຂອງ ruiponche ໃນເວລາດຽວ, ແລະເອົາມັນໄປຫາພັນລະຍາຂອງລາວ, ຜູ້ທີ່ເຮັດສະຫຼັດແລະກິນມັນດ້ວຍຄວາມຢາກອາຫານທີ່ສຸດ. ແຕ່​ນາງ​ໄດ້​ລົດ​ຊາດ​ມັນ​ດີ, ພໍ​ດີ, ມື້​ຕໍ່​ມາ​ນາງ​ຢາກ​ກິນ​ມັນ​ຫຼາຍ, ນາງ​ບໍ່​ສາ​ມາດ​ພັກ​ຜ່ອນ​ຖ້າ​ຫາກ​ວ່າ​ຜົວ​ຂອງ​ນາງ​ບໍ່​ໄດ້​ໄປ​ສວນ​ອີກ. ເພາະ​ສະ​ນັ້ນ, ມັນ​ເປັນ​ຕອນ​ແລງ, ແຕ່​ເຂົາ​ໄດ້​ຢ້ານ​ກົວ​ຫຼາຍ, ເພາະ​ວ່າ sorceress ຢູ່​ໃນ​ເຂົາ.

- ເຈົ້າກ້າແນວໃດ, ນາງເວົ້າຢ່າງໂກດແຄ້ນ, ທີ່ເຂົ້າມາສວນຂອງຂ້ອຍແລະລັກເອົາ ruiponche ຂອງຂ້ອຍຄືກັບໂຈນ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າໂຊກຮ້າຍສາມາດມາຫາເຈົ້າໄດ້ບໍ?

- ໂອ້! ລາວ​ຕອບ​ວ່າ, ຂໍ​ໃຫ້​ອະໄພ​ແກ່​ຄວາມ​ກ້າຫານ​ຂອງ​ຂ້ອຍ ເພາະ​ຂ້ອຍ​ໄດ້​ເຮັດ​ສິ່ງ​ທີ່​ຈຳເປັນ. ເມຍຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຫັນ ruiponche ຂອງເຈົ້າຈາກປ່ອງຢ້ຽມ, ແລະນາງໄດ້ປາຖະຫນາມັນໃນແບບທີ່ນາງຈະຕາຍຖ້ານາງບໍ່ກິນມັນ.

​ນາງ​ວິເສດ​ຈຶ່ງ​ເວົ້າ​ກັບ​ລາວ, ​ເຮັດ​ໃຫ້​ລາວ​ຄຽດ​ແຄ້ນ​ວ່າ:

- ຖ້າເຈົ້າເວົ້າແບບນັ້ນ, ເອົາ ruiponche ຫຼາຍເທົ່າທີ່ທ່ານຕ້ອງການ, ແຕ່ໃນເງື່ອນໄຂຫນຶ່ງ: ເຈົ້າຕ້ອງໃຫ້ຂ້ອຍເອົາລູກທີ່ເມຍຂອງເຈົ້າເກີດມາໃຫ້ຂ້ອຍ. ລາວຈະບໍ່ຂາດຫຍັງ, ແລະຂ້ອຍຈະດູແລລາວຄືກັບວ່າລາວເປັນແມ່ຂອງລາວ.

ຜົວປະນີປະນອມດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ, ແລະທັນທີທີ່ລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງ, ລາວໄດ້ແນະນໍາລາວກັບ sorceress, ຜູ້ທີ່ໃສ່ຊື່ເດັກຍິງ Ruiponche (ຊຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າ ruiponche) ແລະເອົານາງໄປ.

Ruiponche ເປັນສາວງາມທີ່ສຸດພາຍໃຕ້ແສງແດດ. ເມື່ອ​ນາງ​ມີ​ອາຍຸ​ໄດ້​ສິບ​ສອງ​ປີ, ແມ່ມົດ​ໄດ້​ລັອກ​ນາງ​ໄວ້​ໃນ​ຫໍຄອຍ​ໃນ​ປ່າ​ແຫ່ງ​ໜຶ່ງ, ເຊິ່ງ​ບໍ່​ມີ​ຂັ້ນ​ໄດ​ຫຼື​ປະຕູ, ມີ​ແຕ່​ປ່ອງ​ຢ້ຽມ​ນ້ອຍ​ແລະ​ສູງ. ເມື່ອ​ແມ່​ມົດ​ຢາກ​ເຂົ້າ​ໄປ, ນາງ​ຈຶ່ງ​ຢືນ​ຢູ່​ໃຕ້​ນາງ​ແລະ​ເວົ້າ​ວ່າ:

Ruiponche, Ruiponche, ຖິ້ມຜົມຂອງ ເຈົ້າ, ຂ້ອຍຈະ ຂຶ້ນໄປໃຫ້ພວກເຂົາ.

ດີ, Ruiponche ມີຜົມຍາວ ແລະງາມຫຼາຍຄືກັບທອງຄຳ. ທັນທີທີ່ນາງໄດ້ຍິນສຽງຂອງ sorceress, ນາງ untied braids ຂອງນາງ, ປ່ອຍໃຫ້ມັນຕົກລົງຈາກເທິງຂອງປ່ອງຢ້ຽມຂອງນາງ, ເຊິ່ງຫຼາຍກ່ວາຊາວເດີ່ນຈາກພື້ນດິນ, ແລະ sorceress ໄດ້ປີນຂຶ້ນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ.

ແຕ່​ສອງ​ສາມ​ປີ​ຫລັງ​ຈາກ​ນັ້ນ​ໄດ້​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ທີ່​ລູກ​ຊາຍ​ຂອງ​ກະສັດ​ໄດ້​ຜ່ານ​ປ່າ​ນັ້ນ​ໄປ​ໃກ້​ຫໍ​ຄອຍ​ທີ່​ເພິ່ນ​ໄດ້​ຍິນ​ເພງ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ຫວານ​ຊື່ນ​ແລະ​ອ່ອນ​ຫວານ​ຈົນ​ເຊົາ​ຟັງ. ມັນແມ່ນ Ruiponche ຜູ້ທີ່ໄດ້ຜ່ານເວລາໃນຄວາມໂດດດ່ຽວຂອງລາວທີ່ບັນເທີງຕົວເອງໂດຍການເວົ້າຄືນເພງທີ່ຫນ້າພໍໃຈທີ່ສຸດດ້ວຍສຽງທີ່ຫວານຂອງລາວ. ລູກຊາຍຂອງກະສັດຢາກເຂົ້າໄປ, ແລະລາວຊອກຫາປະຕູຂອງຫໍຄອຍ, ແຕ່ບໍ່ພົບ. ລາວກັບບ້ານ, ແຕ່ເພງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫົວໃຈຂອງລາວໃນແບບທີ່ລາວໄປປ່າທຸກໆມື້ເພື່ອຟັງ. ເມື່ອ​ເປັນ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຢູ່​ໃຕ້​ຕົ້ນ​ໄມ້, ລາວ​ໄດ້​ເຫັນ​ແມ່​ຍິງ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ມາ, ແລະ ໄດ້​ຍິນ​ນາງ​ເວົ້າ​ວ່າ:

Ruiponche, Ruiponche, ຖິ້ມຜົມຂອງ ເຈົ້າ, ຂ້ອຍຈະ ຂຶ້ນໄປໃຫ້ພວກເຂົາ.

Ruiponche ຫຼັງຈາກນັ້ນໃຫ້ຜົມຂອງນາງຫຼຸດລົງແລະ sorceress ໄດ້ປີນມັນ.

ຖ້ານັ້ນແມ່ນຂັ້ນໄດທີ່ເຈົ້າປີນຂຶ້ນ, ເຈົ້າຊາຍເວົ້າວ່າ, ຂ້ອຍກໍ່ຢາກລອງໂຊກຂອງຂ້ອຍຄືກັນ.

ແລະ​ມື້​ຕໍ່​ມາ, ເມື່ອ​ເລີ່ມ​ມືດ, ລາວ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃກ້​ຫໍ​ຄອຍ ແລະ​ເວົ້າ​ວ່າ:

Ruiponche, Ruiponche, ຖິ້ມຜົມຂອງ ເຈົ້າ, ຂ້ອຍຈະ ຂຶ້ນໄປໃຫ້ພວກເຂົາ.

ທັນທີ​ນັ້ນ​ຜົມ​ກໍ​ລົ້ມ​ລົງ ແລະ​ລູກຊາຍ​ຂອງ​ກະສັດ​ກໍ​ລຸກ​ຂຶ້ນ. ທຳອິດ Ruiponche ຮູ້ສຶກຕົກໃຈເມື່ອລາວເຫັນຊາຍຄົນໜຶ່ງເຂົ້າມາ, ເພາະວ່າຕາຂອງລາວຍັງບໍ່ທັນເຫັນຫຍັງ, ແຕ່ລູກຊາຍຂອງກະສັດເລີ່ມເວົ້າກັບລາວດ້ວຍຄວາມຮັກ, ແລະບອກນາງວ່າເພງຂອງນາງໄດ້ກະຕຸ້ນຫົວໃຈຂອງລາວໃນແບບນັ້ນຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ. ບໍ່ໄດ້ພັກຜ່ອນຈັກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະໄດ້ຕັ້ງໃຈເຂົ້າໄປເບິ່ງ ແລະ ລົມກັບນາງ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄວາມຢ້ານກົວຂອງ Ruiponche ຫາຍໄປ, ແລະເມື່ອລາວຖາມລາວວ່າລາວຢາກເປັນພັນລະຍາຂອງລາວ, ລາວເຫັນວ່າລາວຍັງອ່ອນແລະມີຮູບຮ່າງດີ, ລາວຄິດໃນຕົວເອງວ່າ:

- ຂ້ອຍຈະດີກັບລາວຫຼາຍກວ່າກັບ sorceress ເກົ່າ.

ລາວ​ເວົ້າ​ວ່າ​ແມ່ນ, ແລະ​ຈັບ​ມື​ດ້ວຍ​ຕົນ​ເອງ, ເພີ່ມ​ເຕີມ:

- ດີໃຈຫຼາຍທີ່ຂ້ອຍຈະໄປກັບເຈົ້າ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຂ້ອຍຕ້ອງລົງແນວໃດ; ເມື່ອ​ເຈົ້າ​ມາ ຈົ່ງ​ເອົາ​ເສັ້ນ​ໄໝ​ທີ່​ເຮົາ​ຈະ​ເຮັດ​ເປັນ​ຂັ້ນ​ໄດ​ມາ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ ເມື່ອ​ດົນ​ພໍ​ແລ້ວ​ເຈົ້າ​ກໍ​ລົງ​ໄປ ແລະ​ເຈົ້າ​ຈະ​ພາ​ຂ້ອຍ​ຂຶ້ນ​ມ້າ.

ພວກເຂົາເຈົ້າຕົກລົງເຫັນດີວ່ານາງຈະໄປທຸກຄືນ, ນັບຕັ້ງແຕ່ sorceress ໄດ້ໄປໃນລະຫວ່າງມື້, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນຫຍັງຈົນກ່ວາ Ruiponche ຖາມນາງຫນຶ່ງຄັ້ງ:

- ບອກຂ້ອຍ, ແມ່ຕູ້, ເປັນຫຍັງເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຂ້ອຍບໍ່ເຫມາະສົມກັບຂ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ? ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຮັບ​ຂະ​ຫນາດ​ນ້ອຍ​ແລະ​ຂະ​ຫນາດ​ນ້ອຍ​

-ໂອ້ຍ! sorceress ຕອບ. ຂ້ອຍໄດ້ຍິນຫຍັງ! ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ຄິດ​ວ່າ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຊື່ອງ​ທ່ານ​ຈາກ​ໂລກ​ທັງ​ຫມົດ​, ແລະ​ທ່ານ​ໄດ້​ຫລອກ​ລວງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​!

ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ນາງໄດ້ຈັບຜົມທີ່ສວຍງາມຂອງ Ruiponche, ໃຫ້ມັນສອງສາມເທື່ອໃນມືຊ້າຍຂອງນາງ, ເອົາມີດຕັດສອງຄູ່ດ້ວຍຂວາຂອງນາງ, ແລະ tris, ຫຼັງຈາກຕັດມັນ, braids ທີ່ສວຍງາມຕົກລົງກັບພື້ນດິນ, ແລະຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງນາງໄດ້ບັນລຸເຖິງເຊັ່ນນັ້ນ. ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດທີ່ນາງໄດ້ເອົາ Ruiponche ຜູ້ທຸກຍາກໄປສູ່ທະເລຊາຍ, ບ່ອນທີ່ທ່ານໄດ້ຕັດສິນລົງໂທດນາງໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ລະຫວ່າງນ້ໍາຕາແລະຄວາມເຈັບປວດ.

ໃນມື້ດຽວກັນທີ່ sorceress ຄົ້ນພົບຄວາມລັບຂອງ Ruiponche, ນາງໄດ້ເອົາຜົມທີ່ນາງຕັດໃນຕອນກາງຄືນ, ມັດໄວ້ກັບປ່ອງຢ້ຽມ, ແລະໃນເວລາທີ່ເຈົ້າຊາຍມາ, ນາງເວົ້າວ່າ:

Ruiponche, Ruiponche, ຖິ້ມຜົມຂອງ ເຈົ້າ, ຂ້ອຍຈະ ຂຶ້ນໄປໃຫ້ພວກເຂົາ,

ພົບເຫັນເຂົາເຈົ້າຫ້ອຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ລູກຊາຍຂອງກະສັດໄດ້ຂຶ້ນໄປ, ແຕ່ລາວບໍ່ພົບ Ruiponche ທີ່ຮັກຂອງລາວ, ແຕ່ນາງ sorceress, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເອົາລາວດ້ວຍໃບຫນ້າທີ່ບໍ່ດີທີ່ສຸດໃນໂລກ.

-ສະບາຍດີ! ລາວ​ເວົ້າ​ແບບ​ເຍາະ​ເຍີ້ຍ, ເຈົ້າ​ມາ​ຊອກ​ຫາ​ເມຍ​ນ້ອຍ​ຂອງ​ເຈົ້າ, ແຕ່​ນົກ​ນ້ອຍ​ບໍ່​ຢູ່​ໃນ​ຮັງ​ຂອງ​ມັນ​ອີກ​ຕໍ່​ໄປ ແລະ​ຈະ​ບໍ່​ຮ້ອງ​ອີກ; ພວກ​ເຂົາ​ໄດ້​ເອົາ​ລາວ​ອອກ​ຈາກ​ຄອກ​ຂອງ​ລາວ ແລະ​ຕາ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ຈະ​ບໍ່​ເຫັນ​ລາວ​ອີກ. Ruiponche ເປັນສິ່ງທີ່ສູນເສຍສໍາລັບທ່ານ, ທ່ານຈະບໍ່ພົບມັນ.

ເຈົ້າຊາຍຮູ້ສຶກເຈັບປວດທີ່ສຸດ ແລະໃນຄວາມສິ້ນຫວັງຂອງລາວ ລາວໄດ້ໂດດລົງຈາກຫໍຄອຍ; ລາວໂຊກດີທີ່ບໍ່ໄດ້ເສຍຊີວິດ, ແຕ່ລູກປືນເຈາະທີ່ລາວຕົກໄດ້ເຈາະຕາຂອງລາວ. ລາວ​ເລີ່ມ​ຍ່າງ​ຜ່ານ​ປ່າ​ຕາ​ບອດ, ບໍ່​ກິນ​ຫຍັງ​ນອກ​ຈາກ​ຮາກ​ແລະ​ພືດ​ສະ​ຫມຸນ​ໄພ ແລະ​ຄອບ​ຄອງ​ຕົນ​ເອງ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ໂສກ​ເສົ້າ ແລະ​ໂສກ​ເສົ້າ​ທີ່​ໄດ້​ສູນ​ເສຍ​ເມຍ​ທີ່​ຮັກ​ຂອງ​ລາວ. ນາງ​ໄດ້​ເດີນ​ທາງ​ໄປ​ແບບ​ນີ້​ເປັນ​ເວລາ​ບາງ​ປີ​ໃນ​ຄວາມ​ທຸກ​ລຳບາກ​ທີ່​ສຸດ, ຈົນ​ເຖິງ​ຈຸດ​ຈົບ​ທີ່​ເປັນ​ຖິ່ນ​ແຫ້ງ​ແລ້ງ​ກັນ​ດານ ບ່ອນ​ທີ່ Ruiponche ອາ​ໄສ​ຢູ່​ໃນ​ຄວາມ​ທຸກ​ລຳບາກ​ຕໍ່​ໄປ​ໃນ​ໝູ່​ຂອງ​ລູກ​ຊາຍ​ທີ່​ນາງ​ໄດ້​ເກີດ​ມາ. ລາວໄດ້ຍິນສຽງຂອງນາງແລະຄິດວ່າລາວຮູ້ຈັກນາງ; ລາວ​ໄດ້​ໄປ​ຫາ​ນາງ​ຊື່, ຈື່​ລາວ​ໄດ້​ໃນ​ທັນທີ​ທີ່​ລາວ​ໄດ້​ພົບ​ນາງ, ກອດ​ຄໍ​ຂອງ​ນາງ ແລະ​ຮ້ອງໄຫ້​ຢ່າງ​ຂົມຂື່ນ. ນໍ້າຕາທີ່ໄຫລອອກມາຈາກຕາຂອງລາວ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາກັບຄືນມາຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງໃນອະດີດແລະລາວໄດ້ເຫັນອີກເທື່ອຫນຶ່ງຄືເກົ່າ. ພະອົງ​ພາ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄປ​ທີ່​ລາຊະອານາຈັກ​ຂອງ​ພະອົງ​ບ່ອນ​ທີ່​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຮັບ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສຸກ​ຫຼາຍ ແລະ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ມີ​ຊີວິດ​ຢູ່​ຫຼາຍ​ປີ​ທີ່​ມີ​ຄວາມ​ສຸກ.

ອ້າງອີງ[ແກ້ໄຂ]

  1. ຈາກ ຝຣັ່ງ: Raiponce ແຣປົງສ໌
  2. Jacob and Wilhelm Grimm, Household Tales (English translation by Margaretmm Hunt), 1884, "Rapunzel"
ບັນນານຸກົມ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນອື່ນ[ແກ້ໄຂ]