ເສລີພາບໃນການເວົ້າ

ຈາກ ວິກິພີເດຍ

ເສລີພາບໃນການເວົ້າ (ອັງກິດ: freedom of speech) ຫຼື ເສລີພາບໃນການສະແດງອອກ (ອັງກິດ: freedom of expression) ແມ່ນສິດທິການເມືອງໃນການສື່ສານຄວາມຄຶດຂອງບຸກຄົນຜ່ານການເວົ້າ. ຄຳວ່າ ເສລີພາບໃນການສະແດງອອກ ບາງເທື່ອໃຊ້ແມ່ນຄຳໄວພົດ ແຕ່ຍັງລວມໄປເຖິງພຶຕິການໃດໆ ໃນການສະແຫວງຫາ ໄດ້ຮັບແລະນຳຂໍ້ສົນເທດຫຼືຄວາມຄຶດໂດຍບໍ່ຄຳນຶງຮອດສື່ທີ່ໃຊ້. ໃນທາງປະຕິບັດ ສິດທິໃນເສລີພາບການເວົ້າບໍ່ໄດ້ມີສົມບູນໃນທຸກປະເທດ ແລະສິດທິນີ້ໂດຍທົ່ວໄປມັກຖືກຈຳກັດ ເຊັ່ນດຽວກັບການໝິ່ນປະມາດ ການດູໝິ່ນຊຶ່ງໜ້າ ຄວາມລາມົກ ແລະການຍຸຍົງໃຫ້ກໍ່ອາຊະຍາກຳ.

ສິດທິໃນເສລີພາບການເວົ້າໄດ້ຮັບການຍອມຮັບເປັນສິດທິມະນຸດຊະຍະຊົນພາຍໃຕ້ຂໍ້ 19 ແຫ່ງປະຕິນຍາສາກົນວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດຊະຍະຊົນ, ແລະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນກົດໝາຍສິດທິມະນຸດຊະຍະຊົນລະຫວ່າງປະເທດໃນກະຕິກາລະຫວ່າງປະເທດວ່າດ້ວຍສິດທິພົນລະເມືອງແລະສິດທິທາງການເມືອງ ໂດຍຂໍ້ 19 ແຫ່ງກະຕິກາ ບັນຍັດວ່າ "ທຸກຄົນຕ້ອງມີສິດທິອອກຄຳເຫັນໂດຍບໍ່ຖືກແຊກແຊງ." ແລະ "ທຸກຄົນຕ້ອລມີສິດທິໃນເສລີພາບການເວົ້າ, ສິດທິນີ້ຈະລວມເຖິງເສລີພາບໃນການສະແວງຫາ, ໄດ້ຮັບ, ແລະສົ່ງຕໍ່ຂໍ້ສົນເທດແລະຄວາມຄິດໃນທຸກໆຮູບແບບ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຂອບເຂດ, ບໍ່ສ່າຈະເປັນການເວົ້າ, ການຂຽນ ຫຼື ການພິມ ໃນຮູບຂອງສິລະປະ, ຫຼືຜ່ານສື່ອື່ນໃດທີ່ເປັນທາງເລືອກຂອງເຂົາ." ຖ້າຂໍ້ 19 ຍັງບັນຍັດຕໍ່ໄປວ່າການໃຊ້ສິດເຫຼົ່ານີ້ມີ "ໜ້າທີ່ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບພິເສດ", ແລະອາດ "ຕ້ອງຖືກຈຳກັດເລັກນ້ອຍ" ຖ້າຈຳເປັນ "ເພື່ອຄວາມເຄົາລົບເຖິງສິດທິຫຼືຊື່ສຽງຂອງຄົນອື່ນ" ຫຼື "ເພື່ອຄຸ້ມຄອງຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຊາດຫຼືຄວາມສະຫງົບຮຽບຮ້ອຍ, ຫຼືການສາທາລະນະສຸກ, ຫຼື ສີລະທຳ".[໑][໒]

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນອື່ນ[ແກ້ໄຂ]

  1. Article 19 of the International Covenant on Civil and Political Rights, Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights.
  2. Using Courts to Enforce the Free Speech Provisions of the International Covenant on Civil and Political Rights - Australia & Oceania - Australia & New Zealand from All Business...