ພິທີບາສີສູ່ຂວັນ

ພິທີບາສີ ຫຼື ການສູ່ຂວັນ (ອັງກິດ: Baci; Su Kwan) ແມ່ນພິທີກຳທາງຈິດວິນຍານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງປະຊາຊົນລາວ ເຊິ່ງປະຕິບັດສືບຕໍ່ກັນມາແຕ່ບູຮານນະການ. ຄຳວ່າ "ບາສີ" ມາຈາກພາສາປາລີ-ສັນສະກິດ ໝາຍເຖິງ "ການບູຊາຜູ້ມີຍົດ", ສ່ວນ "ສູ່ຂວັນ" ໝາຍເຖິງ ການເອີ້ນ "ຂວັນ" (ຈິດວິນຍານ) ໃຫ້ກັບຄືນມາຢູ່ກັບເນື້ອກັບໂຕ ເພື່ອຄວາມເປັນສິລິມຸງຄຸນ, ສຸຂະພາບແຂງແຮງ ແລະ ຈິດໃຈທີ່ໝັ້ນຄົງ.

ອົງປະກອບສຳຄັນ

ຫົວໃຈຫຼັກຂອງພິທີບາສີປະກອບດ້ວຍ:

• ພາຂວັນ (Pha Khuan): ແມ່ນພານດອກໄມ້ທີ່ຈັດແຕ່ງເປັນຮູບຊົງຈວຍ (ຄ້າຍຄືພະທາດ) ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ສົດ (ມັກໃຊ້ດອກດາວເຮືອງ ແລະ ດອກຮັກ), ໃບຕອງ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ເຂົ້າໜຽວ, ໄຂ່ຕົ້ມ, ກ້ວຍ ແລະ ເຂົ້າຕົ້ມມັດ.
• ຝ້າຍຜູກແຂນ: ເສັ້ນຝ້າຍສີຂາວທີ່ຜ່ານການສູດມົນແລ້ວ ໃຊ້ສຳລັບຜູກຂໍ້ມືເພື່ອຮັກສາຂວັນ ໂດຍມີຄວາມເຊື່ອວ່າຕ້ອງຜູກໄວ້ຢ່າງໜ້ອຍ 3 ມື້ຈຶ່ງສາມາດປົດອອກໄດ້.
• ໝໍພອນ (Mor Phon): ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ ຫຼື ຜູ້ຊົງຄຸນວຸດທິ ທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ສູດມົນເອີ້ນຂວັນດ້ວຍບົດສູດທີ່ເປັນພາສາບູຮານ.

ໂອກາດໃນການຈັດພິທີ

ພິທີບາສີສາມາດຈັດໄດ້ໃນທຸກໂອກາດສຳຄັນຂອງຊີວິດ ເຊັ່ນ: ງານແຕ່ງດອງ, ງານຂຶ້ນເຮືອນໃໝ່, ຕ້ອນຮັບແຂກບ້ານແຂກເມືອງ, ການສົ່ງຄົນໄປຮຽນຕໍ່, ການຮັບຂວັນເດັກນ້ອຍເກີດໃໝ່ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ການປອບຂວັນຄົນເຈັບໃຫ້ເຊົາດີ.